Obraz budowany jest z dwóch horyzontalnych pól koloru, zestawionych w relacji napięcia i równowagi. Intensywna górna płaszczyzna kontrastuje z niższym, bardziej skupionym pasem, tworząc kompozycję opartą na prostocie formy i sile barwy. Kolor nie pełni tu funkcji narracyjnej, staje się samodzielnym nośnikiem obecności, działając poprzez skalę, nasycenie i subtelne przesunięcia krawędzi.